Dag 5 - Grand Canyon & Walter White-land

Na wederom voor sommigen een kortere nacht dan de andere, zaten we rond 7:30 weer keurig aan het ontbijt. Thomas is beter te pas dan gisteren (ondanks wat stevige hoestbuien). Hij heeft in ieder geval geen koorts en dus kunnen we ons opmaken voor een dag richting het zuidwesten. 

Vandaag staat de Grand Canyon op de planning. De rit er naartoe is al adembenemend. Naar ons gevoel rij je in 2 uur tijd al door zes verschillende werelden. Rotsen, vlaktes, heuvels, bossen, we zien van alles. Halverwege de rit is er een kenmerkend landschap, die ons al gauw doet denken aan de omgeving waar Walter White opereerde. We hebben hem helaas geen meth zien koken in de typerende RV, maar we hadden dit zo tegen kunnen komen naar ons gevoel. 

De rit verloopt snel door het mooie uitzicht en zo komen we snel aan bij het Grand Canyon Visitor Center. Vanuit daar gaan er pendelbussen, waar je bij verschillende stops uit kunt stappen. Benoemingswaardig is de 90-jarige (!) Charles die de buschauffeur is van één van de pendelbussen. Omdat we eruit moeten en stoppen bij Powell Point, weet hij zo’n 90 woordgrappen met het woord point te maken. Mentaal nog zo fit als een hoentje dus. 

De dag bij de Grand Canyon verloopt een beetje zoals u kunt verwachten. Schitterende uitzichtpunten en een bizar fenomeen deze kloof. Ondanks mijn eerdere aanname dat de kloof bij de Canyonlands ook erg mooi en groot is, doet deze zeker wel onder voor de Grand Canyon. Magistraal. 

Tegen het einde van de middag hebben we de mooiste uitzichtpunten gehad en is de koek lichtelijk op. Daarbij hebben we ook nog een ritje terug naar Page voor de boeg. Ik mag met trots melden dat, in tegenstelling tot onze reis in 2017, Edwin dit keer niet bij Opsporing Gezocht USA te zien zal zijn. Hij ontweek de chipmunk deze keer met uiterste precisie en heeft zich dus niet weer schuldig gemaakt aan een dodelijk verkeersongeval. 

Eergisteren bij aankomst in Page viel Edwin’s oog op een restaurant. Maar ja, hoe heette het ook alweer…

Edwin: “Volgens mij heette het Hudson”

Thomas: “Ik heb het even opgezocht. Het heet Big John’s Texas BBQ”

Bijna goed dus. Hier hebben we zojuist gegeten. Bij aankomst staat er al een enorme BBQ te roken. Kilo’s vlees gaan erop en zodra ze klaar zijn, worden ze in een enorme bak (soort prullenbak) gestopt en naar binnen gebracht. Hier worden er allerlei soorten gerechten van gemaakt, die je kunt bestellen. Het vlees was mals maar over het algemeen waren we er niet weg van. De sfeer was hier overigens geweldig. Een typisch Amerikaanse tent, live muziek van de BBQ-Brothers, lange tafels waar iedereen door elkaar zit en de BBQ die buiten staat te roken. Amerikaanser kan het niet. 

Morgen staat de wekker (als we die al nodig hebben) vroeg. De eerdergenoemde kayaktour door de Antelope Canyon zal morgenvroeg alsnog plaatsvinden. Dit keer met een andere touroperator (die ons dit keer wél een bevestiging heeft gestuurd).