Dag 11 - De tweede dag in het beremooie Yellowstone

Vanochtend was het wederom vroeg en fris. Na de lunch van gisteren (muffins en pringles) trapten we niet nog een keer in het beperkte aanbod van lunchtentjes in Yellowstone. Deze keer begon de dag met een trip aan de lokale supermarkt in West-Yellowstone, waar een ontbijt en lunch gescoord kon worden. Vlak daarna (dit was rond 8 uur) vertrokken we richting het park. 

Vanwege het slechte bereik in Yellowstone moeten we onze reis op de analoge manier plannen en uitvoeren. Op de kaart van het park hebben we de plekken omcirkelt die we de tweede dag willen zien en de route kunnen we zo door ouderwets kaartlezen volgen. 

De ochtend begint al snel door vele auto’s en fotograferende mensen langs de kant van de weg. Onze ervaring van gisteren leert dat dit betekent dat men een dier te zien is, die de moeite waard is om voor stoppen. De slaap zat nog in onze ooghoeken maar na deze weggewreven te hebben, konden we in de verte een vogel zien zitten. Een grote vogel, zwart met een witte kop: de Bald Eagle (zeearend). Helaas hoort deze niet tot de Yellowstone Big 5 (elk, moose, bear, bison, wolf) die we vandaag proberen te gaan spotten. Maar het begin is er!

De rest van de ochtend bestaat uit een prachtige wandeling in een grote vlakte vol met geisers en een trail langs de Mammoth Hot Springs. De afwisseling in landschappen en de natuurfenomenen waar je langsrijdt in dit park is echt waanzinnig. Om de paar minuten is er wel weer iets anders prachtigs te zien. 

De middag bestaat uit wat meer fauna in plaats van flora. Met onze zoektocht naar de Big 5 (en onze laatste middag) begint de tijd ook wel te dringen. We kunnen tot dusver alleen de bizon afstrepen. In het noordelijkere gedeelte van het park zijn er van laatstgenoemde iets meer van te zien. Zo komen we in het begin van de middag al een enorme kudde bizons tegen. Snel wat foto’s van de kudde en één snelle foto van Edwin met Diana Ross. En door…

Vlak daarna staat er weer een reeks auto’s en fotografen langs de weg. We zijn inmiddels geoefend en Thomas dus snel de auto uit. Op een paar meter afstand is daar een klein beest te zien, wat lijkt op een grote vos. Nader onderzoek wijst uit dat dit een coyote moet zijn geweest. Gaaf, maar weer geen lid van de Big 5… Vlak daarna staat er een hele reeks mensen langs de kant van de weg. Alsof de hele Amerikaanse Bosbouwvereniging een feestje geeft en ieder zijn verrekijker mee heeft genomen. Allemaal kijken ze naar hetzelfde punt. In eerste instantie proberen we mee te kijken via de zoom-functie van onze telefoon. Wij zien niks. Dan maar iemand vragen met zo’n lens. Die vertelt ons dat er een Grizzlybeer te zien is. Na wat aanwijzingen, goed kijken, nog een keer goed kijken en het proberen van het andere oog lukt het 2 van de 3 van ons om de beer te kunnen zien liggen. Zijn rug, in ieder geval. De plek waar hij moet liggen, is met het blote oog niet te zien. We hebben nog gevraagd of ze even wil kijken of de Amerikaanse vlag nog op de maan staat, maar dit was nét te dichtbij voor haar verrekijker. Wellicht komen we ze nog tegen. 

Ondertussen blijven de mooie landschappen ons maar tegemoetkomen, watervallen, bergen, rivieren, kloven; alles is van de partij. Toch blijft het af en toe goed op de weg letten, want een kleine anderhalf uur later is het weer raak. Dit keer is het echt druk. Parkeerplaatsen langs de weg zijn bijna niet te vinden en dit keer staan er ook echt heel veel mensen. Thomas is al aardig wat keren uit de auto gevlogen inmiddels, dus was deze keer wat sceptisch. Edwin en Esther wachten in de auto op groen licht of zij ook moeten komen kijken. Nu was het een dikke vette bingo. Op wat tientallen meters van de weg staat een Grizzlybeer, dit maal te zien in vol ornaat. Gelukkig hebben we hem alle drie kunnen zien. De tweede member van de Big 5 is gespot!

De derde had kunnen volgen. Vlak voordat wij beginnen aan een drive, denkt Esther iets te zien in de bossen. Niet helemaal zeker, moeilijk te zien en dus toch maar doorgereden. Na onze drive komen we toevalligerwijs langs hetzelfde punt als waar Esther iets dacht te zien. Dit keer met auto’s langs de weg en fotografen die al weer terug naar de auto lopen. Even nagevraagd bij een van de fanatiekelingen en dit was de kans om een Bull Elk te zien. Zo hadden we in korte tijd de derde van de Big 5 kunnen zien. Helaas pindakaas. 

De zoektocht s’middags is vooral naar de moose. Zoals eerder benoemd, hebben we in 2022 al een goede poging gedaan. We hebben alle wateren gecheckt waar ze eventueel kunnen zitten, maar het is helaas weer niet gelukt. Goede camouflage zullen we maar zeggen. De rest van de rit wordt onderbroken door files met als oorzaak overstekende bizons. Ons Yellowstone-avontuur eindigt hier en het was werkelijk prachtig. Wat een mooi park, waar je zo nog een paar dagen langer had kunnen doorbrengen. Morgen is een “overbruggingsdagje” met een voor nu nog onbekende planning. Hou de website dus in de gaten!