Dag 6 Bimma Sinkhole en Wadi Shab: helemaal kapot, maar voldaan

Vanmorgen na het ontbijt vertrokken we naar onze 1e bezienswaardigheid, de Bimma Sinkhole, op ca 75 minuten rijden. We waren beducht voor de hoge temperatuur, die zou weer oplopen tot 40 graden, èn overstekende geiten, want dat hadden we gelezen. Maar overstekende kamelen, volgens ons dromedarissen, vonden we toch wel verrassend.

De weg door de bergen en later langs de kust was adembenemend. We hadden wel 100x willen stoppen, maar dat toch maar niet gedaan.

De Bimma Sinkhole leek op een Mexicaanse cennote, erg mooi en heerlijk gezwommen.

Daarna door naar Wadi Shab, een soort van oase met palmbomen, natuurlijke zwembaden en rotsen met aan het einde een grot met waterval.

We zagen er tegenop om de wandeling aan te gaan want we zouden constant in de zon lopen, 45-60 minuten voordat je aan het eindpunt (de grot) zou zijn. En dat bij deze temperaturen.

Enfin, liters water mee en lopen maar. Wat was het fantastisch. En zwaar. Heel zwaar. Maar zo de moeite waard. 3 uur zijn we in totaal onderweg geweest.

Aan het einde van de wandeling moet je pakweg 15 minuten zwemmen naar de grot, dat was te gortig voor Esther dus Edwin ging alleen. Omdat Edwin al eerder een UWV telefoon had verdronken had hij geen camera bij zich. Maar geloof hem, het was weergaloos mooi. We zullen een internet foto toevoegen, zo mooi is het in het echt ook. En de smalle doorgang naar de cave was echt smal, 1 hoofd breed, gelukkig onder water breder 😀.

Na de zwempartij van Edwin ging Esther nog even haar wekelijkse baantjes trekken en liepen we op ons tandvlees terug. Afzien maar wir haben es geschaft!

Dat lukte met onze doorreis naar een kamp in de woestijn eerst even helemaal niet. Er was een bij Google maps nog onbekende omleiding in een stadje en dat leidde er toe dat we een half uur rond hebben gereden op achterlangs weggetjes waarvan we zeker weten dat daar nog nooit een toerist is geweest. De Dakar Rally was er niets bij. De 1e man die we aanspraken sprak zowaar een beetje Engels, maar kon ons niet uitleggen waar we naar toe moesten. Maar nodigde ons wel bij hem thuis uit. Dat aanbod maar even afgeslagen. Na tig keer omkeren, doodlopende wegen en wegafsluitingen kwam uiteindelijk alles nog op z'n pootjes terecht.

We overnachten in de woestijn en het laatste stuk van 14 km rij je door het zand. Met onze 4x4 ging dat prima en was gaaf om te doen. Ondertussen keken we koortsachtig naar de zon, want we zouden de zon zo graag onder zien gaan, zittend boven op een zandduin bij onze accommodatie. 

Dat is gelukt maar vraag niet hoe. We hadden natuurlijk vertraging gehad dus het ging ongeveer als volgt: auto geparkeerd, langs de balie lopen en daar roepen dat we straks komen inchecken en dan met behulp van een touw naar boven op de zandduin. Dat doe je normaal met dit weer, maar ook bij 15 graden, in een rustig tempo, in pakweg 15 minuten. Wij hadden pakweg 7 minuten de tijd. We hebben het gehaald, maar bovenop hijgde Edwin als een postpaard met stoflongen. En leek het hoofd van Esther op een rode M&M.

Kapot waren we. Maar: de moeite errug waard.

Vanavond heerlijk gegeten, o.a. kamelenvlees (goed te doen, maar wat taai), daarna een film gekeken onder de sterrenhemel en nu uitgeteld maar nagenietend op bed.